Studentendoop

“Wat een rotzooi, het lijkt hier wel een café”, Viviane en Mietje grinniken om deze gevleugelde woorden van Jan. Inderdaad, in de ontvangsthall van de Rijksuniversiteit Gent krioelt het van eerstejaarsstudenten die zich lacherig om prikborden verdringen. De informatie omtrent cursussen en uurroosters hangt kriskras door elkaar aan de muren. Hier en daar ontwaart men in de meute een bekend gezicht, een professor met faam of een kennis uit de bruine kroeg. Vandaag start het academisch jaar.
Na de eerste cursussen spoeden de studenten zich naar de cafés. Mietje en Viviane verbroederen met medestudenten uit de Moraalwetenschap, Jan haalt biertjes aan de toog. Iemand klopt op zijn schouder: het is Dikke Johan, een vriendelijke kennis uit het Brugse Provo café De Blekken Ten. De biertjes worden afgeleverd aan het steeds vrolijker gezelschap en Jan neemt plaats op een barkruk naast zijn behaarde en bebaarde vriend, die kunstgeschiedenis studeert. Na wat grappen en grollen vertrouwt deze zachtaardige kolos hem zijn zorgen omtrent studentendopen toe, “Pas op deze dagen, wanneer je alleen door de straten dwaalt. Het schijnt dat oudere studenten jacht maken op de schachten om ze naar gruwelijke ontgroeningrituelen te slepen”. Dikke Johan is duidelijk op zijn hoede en niet gediend van studentikoos vertier. Jan bedankt zijn vriend voor de waarschuwing en na nog een uurtje lummelen neemt hij afscheid. Mietje en Viviane lijken opgelost in bier en rook, dus wandelt Jan alleen naar het station en neemt de trein terug naar Brugge.

Thuis mijmert hij over de zorgelijke woorden van zijn vriend, Dikke Johan. Corpsballen die hem willen ontgroenen? Ontgroenen van wat? Jan is reeds een stevig drinker en roker, dus hier zal het probleem zich niet stellen. Corpsballen, de studentenleiders van vandaag, de gezagsdragers van morgen. Inderdaad, macht, het draait allemaal om macht; laten zien wie de baas is. Jan herinnert zich de talloze vernederingen die zijn vader, een professioneel ondervrager bij de elitetroepen, hem liet ondergaan. Angst en haat wellen in hem op. Denken die amateurs van studenten werkelijk dat ze hem kunnen verrassen en vrees aanjagen? Woede laat angst verdampen en haat verhit zijn gemoed. Wraaklust zindert door zijn lichaam. Die studentikoze koorknapen zullen boeten. s’ Nachts kan hij nauwelijks de slaap vatten.

De volgend morgen stopt Jan heimelijk een vlijmscherp aardappelmesje in zijn vestzak. Eenmaal in Gent aangekomen doorzoekt hij koortsig elke straat van het studentenkwartier. Vandaag is hij zowel jager als lokaas. In elk naderend groepje jongelui vermoedt hij corpsballen. Zijn vuist omsluit het mes. Opwinding trekt een vurige blos over zijn gezicht, zijn hartslag vertraagt tot een vastberaden cadans. Grijnzend hoopt en droomt hij. Een arrogant studentengezicht verspert hem de weg, twee paar armen willen Jan zijdelings vastgrijpen en een vierde man sluit hem langs achteren in. Als een bliksemschicht rijt het mes de corpsballenkop uiteen. Twee snelle stoten links en rechts, twee helpers zijgen dodelijk getroffen neer. De vierde man kan nauwelijks van de schrik bekomen of zijn strottenhoofd is reeds uit de keel gesneden. Jan juicht en danst rond de lichamen. Hij duikt en wentelt zich in het warme bloed en stort zich op hun lichamen. Bijtend boort hij zich een weg door de gehate studentenlijven. Met blote hand ontweit hij zijn beulen en strooit ingewanden in het rond. De vijand tot stof verbrijzeld. Jan wordt gedoopt, Jan doopt zichzelf, met bloed, met corpsballenbloed! Een rood fontein weeft een kleverige sluier rond zijn hoofd.
De mist verdampt, het groepje studenten wijkt uiteen, Jan stapt langs de vrolijk lachende gezichten heen. Hun stemmen versterven in de verte. Vandaag geen wraak, vandaag geen lust, vandaag geen gruwel. Slechts de knagende onrust van de verwachting, tot het einde der tijden.