Bernard zat samen met mij in het eerste studiejaar. Bernard was de ‘achterlijke’ leerling van de klas, maar Bernard was ook de enige die mij onvoorwaardelijk steunde toen enkele leraars gesterkt door de directie mij een studieverbod oplegden. Omdat mijn ouders niet gelovig waren werd ik de klas uitgezet en werd mij verboden kennis te nemen van de godsdienstlessen. Onder dreiging van zware straffen gehoorzaamde elke medeleerling. Doch Bernard gaf steeds zijn schamel schriftje met zijn bijna onleesbare krabbels door, welke ik gretig probeerde te ontcijferen.
‘Bernard is te dom om straf te begrijpen. Het zal jouw verantwoordelijkheid zijn om te zien hoe we hem bestraffen en dit door jouw schuld’ lachten de leraars. Aan mij lieten ze de keuze: Bernard te zien lijden onder aanhoudend strafwerk, ofwel ijzig koud de vriendschap en de schriftjes van Bernard te weigeren. Ik koos voor het laatste, met de dood in het hart. Bernard treurde lang omwille van mijn verraad en kwijnde weg, geminacht door eenieder.
Ik was zeven en leerde de manier van omgang met volwassen grondig kennen.
Deze blog draag ik ootmoedig op aan broeder Bernard.
KARMA
7 jaar geleden
3 opmerkingen:
Oh wow! i know people despise the expression 'wow' but i love your writing. It seems to be a waste to bury it in this digital graveyard.
Istead of going to the the deadening office, i'd rather prefer translate your post.
Umandrea,
Thank you very much for your first comment. You found me before i could have informed you about this blog. You move fast!
Thank you indeed
Een reactie posten