Neria – een kort gesprek met God.

God, in de gedaante van Arnon Grunberg, bracht ons allen samen in zijn tuin, zijn onvolprezen blog. Zijn geest dwaalde op elk uur van de dag langs zijn kudde. Hier maakte Hij een praatje of een grapje, daar stelde Hij een vraag, ginds gaf Hij een schouderklopje. Soms leek Hij wat afwezig of stapte Hij nors mompelend voorbij, maling hebbend aan de hulpeloze of opdringerige vragen van zijn schaapjes.
Zoals algemeen bekend schiep God de mens naar zijn evenbeeld. Men hoeft geen bolleboos te zijn om te vermoeden dat elke mens bijgevolg zal denken dat in hem of haar een god schuilt of erger, dat hij of zij God zelve is of tenminste dat hij of zij de uitverkoren zoon of dochter met een rechtstreekse lijn naar de Schepper is.
Aldus geschiedde in de Grunberg tuin dat op een dag een van die onnozele schapen, laten we hem Jan noemen, zich een Arnon waande. Eerder die tijd kreeg een speelkameraadje, laten we haar Neria noemen, het aan de stok met baas Arnon. Na een paar schermutselingen verliet ze de tuin, doch ze bleef niet bij de pakken zitten. Ze creëerde zowaar haar eigen speelplaatsje,waar ze iedereen welkom heette. Nieuwsgierig nam Jan een kijkje, neusde wat rond en ontdekte bij toeval het geheim van de tuin der bloggers. Jan bekeek het aanbod, aarzelde even en hapte toe. Plots verscheen uit het niets een kleine speeltuin, zijn eigen blog, een wonder was geschied. Was hij niet gelijk aan Arnon? Vriendelijke Neria verraste onze held met een bezoek en schreef een welwillend woord. Het was fijn om in elkaars tuin te zijn.
Rond die tijd van het jaar echter riep Arnon zijn kinderen tot zich om aan de feestdis, op een mooie berg, weliswaar in een niet zo ver land, te verzamelen. Daar Jan afwezig bleef, zond Arnon zijn engel om hem te zoeken. Na een wijle vond de trouwe boodschapper het verloren schaap.
‘Ah, onnozel schaap, waarom blijft gij daar in gindse tuin zitten?’ sprak de engel plechtstatig.
Jan, die zich om een of andere reden altijd schuldig voelde, sprak; ‘Heer Engel, een meisje, dat mij als kameraadje was geschonken in het park van onze Schepper, maakte haar eigen tuin. Haar lusthof oogde heerlijk. Zij nodigde mij uit en bood me een deel van haar tuin aan. Ik hapte toe en kijk, nu zit ik hier in mijn eigen perk. Vergeef me Heer, het is niet mijn schuld. Deze vrouw heeft me verleid met haar lieve woorden’.
De engel toen keerde zich naar de vrouw.
Jan huiverde, eenzaam en naakt.

(wordt vervolgd – of is het vervolg reeds gekend?)