Olifant

Het tweede semester is alweer voorbij, morgen begint de Paasvakantie. De horde moeders aan de schoolpoort maken een praatje onder elkaar in een heerlijk lentezonnetje. Dan rinkelt de bel en de zware poort zwaait open. Op deze bijzondere dag mogen de ouders het domein betreden om in een kort gesprek met de leerkracht de houding en prestaties van hun peuters te beoordelen.
Jantje ziet zijn moeder naar de juf lopen, maar wacht af. Na een paar ogenblikken wenkt de juffrouw hem, ze aait hem over de bol en lacht “Mevrouw, pas maar goed op met Jantje want Jantje heeft een olifanten geheugen. Een terechte straf aanvaardt hij zonder morren, maar een beschuldiging ten onrechte vergeet hij nooit. Vrolijk Pasen. Tot binnen twee weken.”

“Mama, wat is dat, een olifanten geheugen?’”, vraag de kleine thuis wanneer moeder zijn jasje uittrekt.
“Kijk jongen dat zit zo in elkaar. Wanneer je bijvoorbeeld in de Antwerpse dieren tuin een olifant pijn zou doen en twintig jaar later wandel je zijn kooi voorbij, dan zal het dier jou vast en zeker herkennen en zich op jou wreken”.
De peuter denkt even na. Inderdaad, de olifant moet een heel bijzonder schepsel zijn want de meeste mensen groot en klein en andere beesten die hij kent, gedragen zich volstrekt anders. Bij woede of pijn hakken ze steevast op de zwakste in. Ook op school worden pestkoppen geprezen en ontvangen verschoppelingen extra strafwerk. Gelukkig is Jantje groot voor zijn leeftijd en weinigen durven hem uit te dagen. En hij kan snel lopen.
“Olifanten zijn heel braaf hé, mama”, besluit het kind glunderend.
“Braaf? Ach nee jongen, olifanten zijn gewoon een beetje gek. Daarom worden ze allemaal in kooien opgesloten”. Ze fatsoeneert het kind en met angstige opwinding wacht moeder de komst van haar geliefde echtgenoot af.