Beertje

‘Hier jongen, dat is voor jou en voor jou alleen,’ fluistert grootmoeder Bom, en ze duwt Jan een kleine teddy beer in de hand. De peuter betast verwonderd het pluizige voorwerp, een rond berengezicht lacht hem vriendelijk toe. Terwijl hij zijn geschenk koestert, lijkt hij opeens te bevriezen en hij drukt de beer hard tegen zijn buik. Schichtig blikt hij omhoog naar zijn grootmoeder en prevelt vlug een nerveus dank je wel. Hij voorvoelde reeds de nijdige droge tik op zijn achterhoofd, de aansporing omdat hij haar niet snel genoeg bedankte, de klap van de vader. Gelukkig is vader niet in de buurt, Jantje ontspant zich in het zonovergoten salon.
Wat een lieve zachte beer, de kleine streelt behaaglijk zijn nieuwe vriendje, wrijft hem langs de wang. Hij verliest zich in zijn spel, maar niet voor lang. Nu pas dringen de woorden ‘dat is voor jou en voor jou alleen’ tot hem door. Oude woorden zwanger van onheil, voorboden van groot gevaar. Hij herinnert zich de harde lessen: hier op aarde mag hij niets het zijne noemen, alles is van iedereen, niets is van hem alleen. Deze beer zal nooit van hem zijn, deze beer zal hem afgenomen worden en hij zal zwaar gestraft worden zijn hebzucht.
Hij aarzelt even, en voor de verbijsterde ogen van Bom stormt de kleine de salon uit, het pluchen kleinood nonchalant in de hand en rent de trap op naar zijn slaapkamer, hoog in de zolder, waar hij het troeteldier vliegensvlug verstopt onder een berg oude dekens.
Nog geen minuut later komt hij bezweet terug bij zijn grootmoeder.
‘Wel jongetje, waar was dat nou voor nodig?’ vraagt ze zorgelijk en zelfs een beetje boos.
‘Beertje was heel erg moe en moet nu slapen, ‘ hijgt hij, ‘maar aan niemand zeggen, hé’, en hij stapt zo onverschillig mogelijk in het rond als een heer op rust.