Nader tot Hem

‘Kom jongen. De mensen mogen dan zeggen dat je een braaf kind bent …,’ gemoedelijk leidt de moeder haar zoontje de ouderlijke slaapkamer binnen. Ze toont een kleine kleurenprent hoog aan de muur links van de deur en vervolgt, ‘…maar zie, dat is nu Jezus, de Christus. Hij was het braafste kind, en ook de braafste mens ter wereld. Ik hoop dat jij ook zo braaf zult zijn en zo braaf zult blijven. Kijk.’
Jantje bemerkt een duister landschap met huisjes en torens op de achtergrond en in het midden een heuvel met een drietal rare kale bomen waar enige mensen rondom staan.
‘Hier is Jezus’, moeder wijst een boom aan en tilt het kind met de andere arm op. Jan spant zich in en probeert details te ontwaren. Moeder duwt hem nader. Hij kijkt maar begrijpt niet wat hij ziet. Toch haakt het tafereel zich aan zijn ogen vast. Dan stokt zijn adem. Hij verstijft, zijn hart klopt in de keel. Hij ziet geen Jezus, hij ziet geen drie bomen. Bloed, bloed, ziet hij, bloed! Met bloed besmeurde bleke spoken. Grijzende tanden en opengesperde ogen. En die spoken hangen, nee, de middelste is vastgenageld aan een houten paal dat op een kruisteken lijkt, zoals bij tante Jeanne en tante Rachel. En dat grote spook staart hem nu aan, met grote ogen waar bloed uit stroomt, met klauwende handen vol pijn, hier een gapende wond waar het hart uitpuilt, daar de benen gruwelijk gekraakt. Die gestalte komt naderbij…
‘Nee, nee !…’. zijn stem smoort, hij raakt in paniek, maait met armen en benen. Weg, weg van hier. Maar hoe bij ook duwt of trekt, Jan komt niet onderuit. Zijn lichaam zit klem. Hij spartelt en draait en traag zakken de vreselijke gedaantes weg. Zijn voeten verzanden en mist versluiert zijn ogen. Hij zweeft. Er is geen pijn meer, er is geen angst meer.

Een vage stem komt aanwaaien. Alsof je ongemerkt in slaap dommelt op de sofa in een huis vol visite waar de mensen onverstoord blijven doorpraten. Holle stemmen en vertrouwde klanken, maar zonder enige betekenis. Een plotse schelle lach verbaast hem. Hij voelt een doffe pijn, iemand trekt aan zijn armen, zijn voeten slepen over de grond. Hij stuitert met slaperige benen en knippert dan moeizaam tegen het felle licht. Hij rilt van de kou. Gelukkig bevindt hij zich op overloop buiten de deur van de ouderlijke gruwelkamer.
‘Ha, ha, ha, je was bang hé? Hou nu maar op, zo erg was het niet, jij kleine komediant. Jezus is braaf en jij bent ook braaf, hé?’ smaalt de moeder.
Dan praat ze verder, meer tegen zichzelf dan tegen hem, ‘En als je braaf bent mag je samen met Jezus aan het kruis hangen. Dan kunnen alle mensen zien hoe goed je wel bent. Want dat is de ware betekenis van het kruis, dat je niets voor jezelf doet. Er is geen God, er is geen hemel, er is geen beloning, dat is allemaal een uitvinding van die valse katholieken. Alleen het kruis bewijst of je goed bent. Wie echt braaf is bewijst dat door zich aan het kruis te laten nagelen. Er hangen immers geen katholieken of pauzen aan het kruis. Jezus wel, want Jezus was de eerste communist en ik hoop dat je zijn werk zult voortzetten.’
Ze neemt de kleine 5-jarige Jan bij de hand en samen dalen ze de trap af naar de gezellige keuken waar de Leuvense stoof knort.