Hij zegt niets

‘Hij zegt niets’, wanhoopt de moeder, ‘geen mama, noch papa. Hij kijkt alleen maar, soms word ik er misselijk van. Zou er dan toch iets verkeerd gelopen zijn tijdens die zware geboorte?’ Haar ogen priemen de vraag naar tante Alice, sociaal assistente en de ongehuwde zus van de vader. Alice zwijgt maar wisselt een blik van verstandhouding met haar eigen moeder, Marcella. Daarop buigt de grootmoeder zich over de kinderwagen en fluistert, zangerig en langzaam, naar de nieuwgeborene. Al vlug ontspant de kleine zich, kirt met korte schokjes en wijst dan plots naar boven. Verbaasd volgt de grootmoeder het dwingende vingertje maar ze ontwaart slecht de langzaam voorbij trekkende wolken in de diep blauwe lucht. ‘Dat zijn maar wolkjes’, lacht ze, ‘wolkjes. Kijk, daar is mama, mama…’.
‘Wokjes! Wokjes!‘, het speeksel loopt uit zijn mondje. Hij glundert en schommelt als een paardje van plezier. Zijn eerste woordjes, herinnert Alice zich later, met een nauwelijks verholen zweem van verwondering.
Het wordt een warme zomer.