Elitesoldaat (1940) De vader kijkt.

Vogeltjes sjilpen. Een kille mist verdampt in de lege straten van de stad. Boven versluierde daken kleurt het oosten rood.
Moeder Marcella drapeert een sjaal om haar nek, het is koud in de kleine keuken. Ze steekt het gas aan, warmt even haar handen en zet dan de waterketel op het vuur. Met een handmolen vermaalt ze krachtig de weerbarstige koffiebonen. Ze trilt van inspanning. Vermoeid glimlacht ze, de grond lijkt zowaar mee te schudden en de fluitketel maakt een vreemd brommend geluid. Het wordt weer een zware dag in haar winkeltje met papierwaren, maar eerst het ontbijt opdienen.
‘Moeder! Moeder!’, ze hoort haar zoon de trap afrennen en de keukendeur wordt opengegooid, “Ze zijn er, kom kijken! Daar zijn ze!”. Hij grijpt haar bij de arm en sleurt haar mee door de gang. Het hele huis lijkt nu te trillen op een cadans van dof gedreun. Ze ontgrendelt omzichtig de voordeur. Het felle ochtendlicht in een grauwsluier van verguld stof verblindt haar. De hand van haar zoon klauwt haar arm, hij lijkt verstilt in ontzag.
“Mijn God!” roept ze plots met gesmoorde stem, “vlug terug naar binnen, jongen”, maar het is te laat, de jongen ontglipt haar.
Hij kijkt, nee hij bewondert. Rond hem in de straat zwaaien deuren open, de mensen gluren eerst behoedzaam en onwennig. Dan groeit langzaam een massa aan. Duizenden staren met open mond naar trotse rijen staalhelmen, machtige machines en vreemde stoffige vaandels.
De Weermacht marcheert de stad in. Van de vroege ochtend tot de late avond, een eindeloze stoet van atleten, van Duitse supermensen! Wat een verschil met die armzalige Belgische soldaten en hun hondenkarren. Om maar te zwijgen van de sjofele Fransen, voor wie geen vrouw veilig was. Engelse troepen, dat kon nog net, maar ook zij verzonken in het niets bij deze reuzen op hun stalen monsters.
Vijf jaar later zou de zoon van Marcella niet zonder enig leedvermaak opmerken dat slechts weinigen hun toenmalige bewondering voor de Duitse macht en orde durfden te herinneren.