Twee maal daags brengt de moeder het zoontje naar de peutertuin. Het ventje voelt zich alles behalve veilig in het rieten kinderzitje achterop haar fiets. De moeder is nogal onhandig. De laatste keer dat het zitje met inhoud en al van de fiets kieperde, ligt nog iets te vers in zijn geheugen.
Vandaag komt de nieuwe juffrouw. Vriendelijk rondkijkend wandelt zij het klasje binnen. De kinderen haasten zich beleefd naast hun kleine tafels en stoeltjes. Jan heeft zijn plaats vooraan, voor het bureau van de juf. Zoals zijn klasgenootjes, wacht hij met spanning op haar toestemming om te gaan zitten.
‘Kinderen, voor we zitten gaan, eerst het Onzevader opzeggen’, de juf kijkt nu ernstig.
Ze heft haar rechterhand omhoog, slaat de ogen neer en prevelt, ‘In de naam des Vaders, des Zoons en des …..’
‘Hé, wat doe jij daar? Kom onmiddellijk van onder die tafel vandaan en vlug wat!’, beveelt ze. De juf is duidelijk overstuur.
Jantje springt tevoorschijn als door een zweepslag optroffen. Hij wankelt even, maar herpakt zich snel. Hij is voorbereid op wat komen zal.
‘Opnieuw! In de naam des Vaders, des Zoons en des Heiligen Geestes. Amen’, articuleert de juf gedecideerd en kijkt hem onderzoekend aan. De rest van het gebed kan Jan zich niet meer herinneren. Hij lijkt een beetje in de war, maar ook opgelucht want niemand schijnt zijn vergissing te hebben opgemerkt. Na de schaamte voelt hij trots. Wie kon zo snel als hij onder een tafeltje duiken om een opgeheven hand, die hem wou slaan, te ontwijken? En hoe snel kon bij niet opnieuw tevoorschijn springen?
Niemand kon toch voorzien dat de juf hem niet wou slaan, zij sloeg slechts een groot kruisteken. Een kleine vergissing van onze Jan. Bij tante Jeanne en tante Rachel, de zusters van zijn moeder, bidt men op een bescheidener wijze. Maar bovenal, dacht hij trots, ik voelde geen tranen!
Na het gebed mogen de kinderen zitten. Sommigen kijken hem verwonderd aan, een paar durvers lachten hem toe. Wat een grap, denken ze.
KARMA
7 jaar geleden
6 opmerkingen:
I don't get it, did they hit you in the peutertuin?! Did you have to leave the room while they were saying their little pray?
I understand you parents are nuts, but apparently it was the whole omgeving.
Ok, I hope to bring my own recallections from mine peutertuin. Haven't I done that already?
Not at all, this female child teacher was nice, I could stay indoor next to my table like all the other children. I thought her arm would hit me, but she only made the sign of the cross, but then I was more familiar with beatings than with the sing of the cross. I already was pretty confused then.
You only told about a fight to defend a friend in school and a transfer to a very religious school.
You are right, it is a bit confusing if she hit him or not. I have to be very careful.
Thanks.
I made a quick adaptation.
You are my test reader too.
Interesting. Thanks again.
Ok, I only now understand what you are talking about. This is potebtially a very aching moment but too many voices are telling the story.
Can you trust the young Jan and let him tell the whole story form beginning to end? "De juf is duidelijk overstuur" is your report. I understand the need to make it clear to the reader but I think you should take your time to rewrite it. Otherwise it is a good piece.
Also, I would cut out the first fragment and use it elsewhere, I don't think it serves this particular story. You should be able to transfer the terror without basing it on the untrusrworthy mother, although it's tempting (because it should explain a little bit why Jan is so ready to be hit by those whose role is to protect him).
Een reactie posten