‘Puntje, puntje, puntje, dubbele punt; puntje, puntje, puntje, dubbele punt,…’ schatert Jantje van op de moederschoot. Het populaire deuntje uit de jaren vijftig knettert vrolijk uit het moderne radiotoestel. Moeder geeft met wippende knieën de maat aan, het ventje deint ritmisch op en neer. Tijd voor een verzetje, want spoedig is weer het vijf uur dertig en dan komt vader thuis. Na het werk moet de maaltijd klaar en opgediend staan.
De inwonende nonkel Oscar, weduwenaar en stiefvader van de moeder, laat onverstoorbaar vanuit zijn lederen zetel bij dit huiselijk tafereel aan zich voorbij gaan. Deze kleine wereld roept onwillekeurig de grote wereld daarbuiten op. Hij herinnert zich de oorlog en de bezetting en de bevrijdingsroes; de bedreigingen en de beloftes.
Maar de winters zijn milder geworden, hoopt hij.
KARMA
7 jaar geleden
3 opmerkingen:
Hoe oud was je dan? Did the arrival of your father ruined the fun? Was it fun with her?
In this scene I was about 2 or 3, I guess (it was my fist conscious recollection)
I will be more careful with the chronology.
Fun. We will learn about that later. But this scene was indeed fun and a little bit ruined.
(Please mail me who Janov is.)
I didn't realise there was a chronology. Is chronology inportant to you?
I suggest reading "The New Primal Scream", this is, to my opinion, his only readable book, and I have read at least seven of them. I wrote about it, I think Alice Miller describes the problem (and does it very eloquently) but she doesn'y really offer a solution. Janov, in comparison with her, is inarticulate, or better say, not very charming, but he offers the only therapy that so far really speaks to me.
Een reactie posten