Schetsen uit een peuterleven

‘Nee mevrouw, het is een braaf kindje’, lacht de kleuterjuf op vraag van de moeder, ‘maak je geen zorgen. Hij luistert en is gehoorzaam. Hij is vlug van begrip en rad van tong, maar zijn voorkeur gaat toch uit naar tekenen en muziek, vooral accordeonmuziek, daar is hij dol op’.

‘We hebben nooit last met hem, hij mag gerust blijven slapen,’ verzekert grootmoeder Marcella, die men steevast Bom noemt. Jantje is uitgelaten want hij logeert graag bij Bom. Hij kan daar ongestoord spelen,tekenen en luisteren naar muziek. De vele verhalen en het vrolijke, soms droevige gezang van zijn grootmoeder fascineren hem.
Spijtig dat de zwijgzame grootvader hem dwingt om biefstuk te eten. ‘Biefstuk om sterk te worden’, zijn de spaarzame woorden die hij lost. Jan verafschuwt dit rode vlees. Hij lust enkel wit vlees; groenten zijn geen probleem, zelfs spinazie verorbert hij met smaak. Zwetend en ternauwernood kokhalzend verzamelt hij het bloederige zootje achterin zijn mond, smeekt dan ‘Moet naar de WC’ en spuwt daar de grauwe brij in de pot.

Thuis rept Jan zich steevast naar de buren. Daar woont het mooie meisje Marie-Louise. Ze is achttien en speelt overheerlijk accordeonmuziek. Al heeft ze het druk met haar studies en moet ze vaak bijspringen in het landbouwmachinebedrijf van haar ouders, ze maakt graag een halfuurtje vrij voor hem. De kleine peuter heeft haar hart gestolen. ‘Nog een keer, nog een keer,’ lacht deze en op de tonen van haar spel huppelt hij de muziekkamer door. Af en toe verstilt hij en vraagt naar de tijd. Hij zorgt ervoor om niet te laat thuis te komen voor het avondeten.